Friday, 18 November 2011

ජය පැරදුම

අවුරුදු පහයි මාස හතක් වයස අපේ පුතා ගිය සති අන්තයේ 5TV Milkshake competition එකට චිත්‍රයක් ඇන්දා. අම්මත් එක්ක ටිකක් වලි දාල එහෙම තමයි ඒක ඇන්දේ. ඒ පුතාගේ favourite character එක “Thomas the tank engine”. ඇත්තටම එයා ඇඳපු එක හරි ලස්සනයි. මම ෆොටෝ එකකුත් ගත්ත එයා ලොකු උනාම පෙන්නන්න. කොහොම හරි ඉතින් එකේ අනිත් පැත්තෙ නම ගම වයස ලියලා සඳුදා මම ඒක පෝස්ට් කරා. 


කොලු පැටියා මේ දවස් ටිකේම උදෙන්නම නැගිටල TV එක බලන් හිටිය එයාගෙ චිත්‍රෙ පෙන්නයි කියල. පුතා විතරක් නෙවෙ මමයි අම්මයිත් හිතගෙන හිටියෙ මෙයාගේ චිත්‍රෙ සැනසිලි තෑග්ගකට හරි තෙරේවි කියල.. අපි එහෙම හිතුවට ඒක උනෙ නැහැනේ.. මට පුතා ගැන දුක හිතුනා.. මම ඕනවට වඩා බලාපොරොත්තු තියන් ඉඳලා මගේ හිතේ. අම්මා පුතාට කිව්ව අපි තව චිත්‍ර ඇඳල යවමු කියලා... මමත් කිව්ව අපි තව try කරමු කියලා.. එතකොට පුතා කිව්වා මට මොනවා හම්බවෙයිද දන්නෙ නෑ winner උනහම කියලා.


මට තේරුනා පුතාට තරඟෙක පැරදුම තාම දරා ගන්න බැහැ කියල.. (සමහර විට එයාට නොතේරුනාද මංදා තරඟෙ ඉවරයි කියලා..) පොඩි ළමයින්ට පරාජය කියන එක දරා ගන්න කොහොමත් අමරුයි. එයාලට ඕනේ හැමදාම දිනන්න..


මට මතකයි ගිය අවුරුද්දේ (2010) අලුත් අවුරුදු උත්සවයේදී පුතා බනිස් කාල පලවෙනියා උනා.. එයා ඒ වෙලේ ගොඩක් සතුටු උනා.. ඒත් බැලුම් පිපිරවීමේ තරගයෙන් පුතා පැරදිලා ඇඬුවා..


දෙමව්ව්පියෝ විදිහට අපි අපේ පැටවුන්ට අමරුවෙන් උනත් පරාජය කියන එක උගන්නන ඕනෙ කියල මම හිතා ගත්තා.. 


අපි තරඟයකට ඉදිරිපත් වෙන්න ඕනෙ ජය හෝ පැරදුම කෝක උනත් හිත හදාගන්න පුලුවන් නම් විතරයි මම හිතන්නෙ..


හැබැයි ඉතිං එහෙම කියලා කිසිම තරඟයකට ඉදිරිපත් නොවී ඉන්නවනම් හරි අභියෝග වලට මුහුණ නොදී මඟහරිනවා නම් හරි නම් ඉතින් ඒක දියුණුවෙන්න ඕනකම තියන කෙනෙකුගේ ලක්ෂණයක් නෙවෙයි...


ක්‍රි.ව. 2011 ක් වූ නොවැම්බර් මස දහ අට වන දින පූජිත විසින් සටහන් කරන වගයි...

No comments:

Post a comment